[ Hoe natuur kan bijdragen]

Soms zijn er van die momenten waarop alles lijkt samen te vallen.

Vanmorgen maakte ik een coachwandeling met een vrouw in de prachtige natuur rondom Zeegse. Ze kwam met een vraag die ik vaker hoor, maar die iedere keer weer uniek is: “ik heb iets los te laten, kun je me helpen?”

Dat ging niet over vergeten. Ook niet over doen alsof het nooit gebeurd was. Het ging over ruimte maken. Ruimte om verder te leven, zonder haar verleden weg te drukken. Dat is precies waar rouw zo vaak over gaat.

De kracht van een coachwandeling bij rouw

Juist daarom geloof ik zo in een coachwandeling bij rouw.

Wanneer we wandelen, hoeft niets geforceerd te worden. We lopen naast elkaar, waardoor gesprekken vaak vanzelf ontstaan. Er is geen tafel tussen ons, geen haast en geen verwachting dat alles direct opgelost moet worden.

De natuur nodigt uit om te vertragen waardoor je beter kunt voelen wat er diep van binnen leeft. En tijdens deze wandeling gebeurde precies dat.

Een bijzonder moment

Op het moment dat zij niet langer alleen naar het verleden keek, maar bewust de draai maakte naar het leven dat vóór haar ligt, begon het in de verte te donderen.
Niet dreigend, maar krachtig.

Natuurlijk weet ik dat onweer gewoon een natuurverschijnsel is. Toch voelde het alsof de natuur dit moment even kracht bijzette. Alsof de lucht haar moed bevestigde.

De natuur als medebegeleider

Tijdens wandelcoaching zie ik keer op keer hoe de natuur helpt om emoties in beweging te brengen. Het neemt het verdriet niet weg, maar ze helpt wel om het te dragen.

Dat is misschien wel de grootste kracht van een coachwandeling bij rouw. Je hoeft niets te op te lossen, je hoeft alleen maar aanwezig te zijn bij wat zich aandient.

Loop jij rond met rouw, verlies of een verlangen naar meer rust? Dan nodig ik je van harte uit voor een coachwandeling in de natuur. We wandelen een stukje samen op, in jouw tempo. De natuur doet wat zij altijd doet: vertragen, dragen en uitnodigen.

Bekijk ook mijn andere blogs: