[ Wat is nodig voor herstel?]

Verlies heeft mij veel geleerd over luisteren.
Niet alleen als rouwbegeleider, maar afgelopen jaar juist als dochter van mijn vader en als oma van Elin. En als moeder van een dochter die ging scheiden en als oma van die drie kinderen die de dupe hiervan zijn.

Ik ontdekte hoe vaak mensen luisteren met de beste bedoelingen, maar ondertussen al bezig zijn met een oplossing, een eigen verhaal van zichzelf of met de behoefte om de pijn iets draaglijker te maken.

“Dat is al een mooie leeftijd…”
“Misschien is het wel beter zo…”
“Kinderen zijn zo flexibel…”

Woorden die vaak uit liefde worden gesproken, maar waardoor ik mij soms niet echt gehoord voelde.
Wat ik nodig had, was niet iemand die mijn verdriet kleiner maakte, maar iemand die het even met mij wilde dragen. Iemand die niet invulde wat ik voelde, maar nieuwsgierig bleef naar mijn verhaal.

Als rouwbegeleider luister ik niet om iets op te lossen, maar om te begrijpen. Ook als “Luisterend Schrijver” van (Gelijk)waardig herstel zie ik hoe helend het kan zijn wanneer iemand de ruimte krijgt om zijn of haar verhaal helemaal te vertellen.
Zonder haast en oordeel.

Herstel begint met iemand die blijft zitten en zegt:
“Vertel maar.”

Bekijk ook mijn andere blogs: