[ 5 generaties liefde ]
Lieve Elin
Mijn moeder, jouw overgrootmoeder, en ik bekleedden voor jou de familiewieg. Het wiegje waarin ik zelf ooit lag, werd opnieuw klaargemaakt. Met een oude naaimachinenaald van mijn oma. Een eenvoudig stukje metaal, maar voor mij een lijn terug naar haar, naar de vrouwen vóór mij.
We weten nog niet zeker of je er ooit in komt te liggen. Terwijl wij de stof knipten en aan elkaar maakten, naaiden we hoop in elke steek. Alsof we alvast een veilige plek bouwden.
Vijf generaties waren daar. Jouw betovergrootmoeder, aanwezig in de naald. Je overgrootmoeder , die achter de machine zat. Ikzelf, die knipte, ondersteunde en elastiek rijgde. Papa en mama, die wachtten en hoopten. En jij, die nog niet in de wieg ligt, maar voor wie alles al klaarligt.
De wieg staat nog stil te wachten. Leeg, maar gevuld met onze hoop, onze liefde, onze kracht. En wanneer jij er straks in ligt, zal je slapen in de handen van al die vrouwen die jou voorgingen.
Bekijk ook mijn andere blogs:
Op pad met MariekesMood
Op pad met MariekesMood is een wandelreis door natuur en leven. Van Delfzijl naar Goirle wandel ik het Natuurpad, in kleine etappes en met ruimte voor stilte, ontmoeting, coaching en samen oplopen.
Wanneer levend verlies verlies wordt
Soms wordt levend verlies werkelijk verlies. In deze persoonlijke afscheidsbrief aan Elin schrijven haar opa en oma over liefde, hoop, machteloosheid en de diepe sporen die een klein meisje achterlaat. Een verhaal over afscheid nemen en over een liefde die blijft bestaan.
Mien Grunniger Laand
Na opnieuw een aardbeving in Groningen komen oude gevoelens van spanning en machteloosheid terug. Een persoonlijk verhaal over de impact van de gaswinning, de veerkracht van Groningers en de liefde voor het land dat ondanks alles blijft dragen.
Fijn dat je er bent.
