[ Kunnen dieren rouwen? ]
Gisteren, op tweede pinksterdag namen we afscheid van Elvis, een van de schapen op de kinderboerderij Maatjeshonk waar ik vrijwilliger ben.
Hij was oud en geliefd door ons en door de andere schapen. Hij takelde de afgelopen weken al erg af. We hadden hem een natuurlijke dood gegund. Maar helaas, de pijn werd te groot en daarom werd er gekozen voor inslapen.
Wat me raakte, was de reactie van de kudde. Sommige schapen liepen om hem heen en kwamen snuffelen. Anderen bleven in de buurt, alsof ze het begrepen. Sommigen trokken zich terug en een paar leken niet geïnteresseerd.
Als rouwbegeleider zie ik dagelijks hoe mensen verschillend reageren op verlies. Hier zag ik datzelfde patroon terug in de dieren. Geen goed of fout. Geen vaste volgorde. Geen oordeel. Wel verbondenheid, verwarring, beweging, verstilling.
Rouw is universeel. Niet alleen bij mensen, maar ook bij dieren. Elvis was een schaap, maar ook een dier met een plek in een systeem, een kudde. En zijn afwezigheid laat sporen na. Het voelde leeg toen hij van het Schapenveld was.
Rust zacht, Elvis.
Bekijk ook mijn andere blogs:
Op pad met MariekesMood
Op pad met MariekesMood is een wandelreis door natuur en leven. Van Delfzijl naar Goirle wandel ik het Natuurpad, in kleine etappes en met ruimte voor stilte, ontmoeting, coaching en samen oplopen.
Wanneer levend verlies verlies wordt
Soms wordt levend verlies werkelijk verlies. In deze persoonlijke afscheidsbrief aan Elin schrijven haar opa en oma over liefde, hoop, machteloosheid en de diepe sporen die een klein meisje achterlaat. Een verhaal over afscheid nemen en over een liefde die blijft bestaan.
Mien Grunniger Laand
Na opnieuw een aardbeving in Groningen komen oude gevoelens van spanning en machteloosheid terug. Een persoonlijk verhaal over de impact van de gaswinning, de veerkracht van Groningers en de liefde voor het land dat ondanks alles blijft dragen.
Fijn dat je er bent.
