[ Machteloos aan de zijlijn ]
Onze kleindochter Elin ligt opnieuw in het ziekenhuis. Voor de derde keer een hersenvliesontsteking. Vandaag wordt ze voor de derde keer aan haar bolletje geopereerd.
We kennen haar na een half jaar als een klein, dapper meisje dat al zó vaak gevochten voor haar jonge leven.
Als opa en oma willen we dragen, troosten, overnemen. Ruilen, de pijn wegnemen, de angst verzachten. Maar het enige wat we kunnen doen, is er zijn.
We zien bij onze zoon en schoondochter de rek er een beetje uit gaan. En we zijn zo verschrikkelijk machteloos. De vermoeidheid en het verdriet worden zichtbaar. Ze proberen sterk te blijven, maar soms lukt dat gewoon even niet meer.
Levend verlies betekent dat je blijft hopen, zelfs als het bijna niet meer lukt. We voelen hun zorgen, hun angst, hun hoop. En de liefde voor Elin, ons prachtige meisje.
Bekijk ook mijn andere blogs:
De kunst van luisteren bij verlies en rouw
Verlies leerde mij hoe belangrijk het is om werkelijk te luisteren. Niet om te troosten, op te lossen of te verklaren, maar om aanwezig te blijven bij het verhaal van de ander. Over rouw, herstel en de helende kracht van gehoord worden.
Op pad met MariekesMood
Op pad met MariekesMood is een wandelreis door natuur en leven. Van Delfzijl naar Goirle wandel ik het Natuurpad, in kleine etappes en met ruimte voor stilte, ontmoeting, coaching en samen oplopen.
Wanneer levend verlies verlies wordt
Soms wordt levend verlies werkelijk verlies. In deze persoonlijke afscheidsbrief aan Elin schrijven haar opa en oma over liefde, hoop, machteloosheid en de diepe sporen die een klein meisje achterlaat. Een verhaal over afscheid nemen en over een liefde die blijft bestaan.
Fijn dat je er bent.
