[ Liefde, onrecht en trots]
Vannacht trilde het weer. Een aardbeving.
En hoewel ik mezelf al een tijd tegen het nieuws bescherm omdat het geweld en het onrecht me te veel zijn geworden, komt dit altijd binnen. Het zit in me. Jaren werkte ik met en voor mensen die hier wonen en die geraakt zijn. Die onveilig wonen, die hun vertrouwen verloren, die niet gehoord en gezien worden.
Aan die mensen denk ik nu. Aan het opnieuw wakker schrikken. Aan de gedachte: het gebeurt wéér. En ik voel die oude spanning terug in mijn eigen lijf. Hoe moeilijker het hier wordt, hoe meer ik van Groningen houdt, hoe trotser ik word. Trots op Mien Laand, de luchten, de weidsheid, de eerlijkheid.
Dat wat me gevormd heeft, en me nog steeds draagt. En precies dat schrijft Inge Zwerver zo prachtig:
“wat mij troost
is het land waar ik woon
het rechte, de klei
de mensen, hun toon
stug en afstandelijk
zijn de bezwaren
ik heb het altijd
als eerlijk ervaren
de onmacht, het onrecht
angsten, het beven
toch, dit is mijn land
en hier wil ik leven
om boven het groen
de dijk en de lijnen
in grensloze luchten
te kunnen verdwijnen
wat mij troost
is het land waar ik woon
het rechte, de klei
de mensen, hun toon
wij wonen op wierden
in dorpen met kerken
tussen de weilanden
wij zijn de sterken
hier wil ik leven
langs diepen en maren
want ons land heb ik altijd
als eerlijk ervaren”
Bekijk ook mijn andere blogs:
Op pad met MariekesMood
Op pad met MariekesMood is een wandelreis door natuur en leven. Van Delfzijl naar Goirle wandel ik het Natuurpad, in kleine etappes en met ruimte voor stilte, ontmoeting, coaching en samen oplopen.
Wanneer levend verlies verlies wordt
Soms wordt levend verlies werkelijk verlies. In deze persoonlijke afscheidsbrief aan Elin schrijven haar opa en oma over liefde, hoop, machteloosheid en de diepe sporen die een klein meisje achterlaat. Een verhaal over afscheid nemen en over een liefde die blijft bestaan.
Levend verlies als grootouders
Onze kleindochter Elin ligt opnieuw in het ziekenhuis. Voor de derde keer een hersenvliesontsteking. Vandaag wordt ze voor de derde keer aan haar bolletje geopereerd. We kennen haar na een half jaar als een klein, dapper meisje dat al zó vaak gevochten voor haar jonge leven. Als opa en oma willen we dragen, troosten, overnemen. Ruilen, de pijn wegnemen, de angst verzachten. Maar het enige wat we kunnen doen, is er zijn. We zien bij onze zoon en schoondochter de rek er een beetje uit gaan. En we zijn zo verschrikkelijk machteloos. De vermoeidheid en het verdriet worden zichtbaar. Ze proberen sterk te blijven, maar soms lukt dat gewoon even niet meer. Levend verlies betekent dat je blijft hopen, zelfs als het bijna niet meer lukt. We voelen hun zorgen, hun angst, hun hoop. En de liefde voor Elin, ons prachtige meisje.
Fijn dat je er bent.
