[ Langste natuurpad van Nederland ]
Soms komt er een moment in je leven waarop je voelt dat je meer ruimte nodig hebt om te luisteren naar wat er vanbinnen beweegt.
Op 15 mei begon mijn 60e levensjaar. Een leeftijd waarop ik steeds sterker merk hoe belangrijk vertraging, eenvoud en echte ontmoeting voor mij zijn geworden.
Daarom ga ik het langste Natuurpad van Nederland lopen. Van Delfzijl tot Goirle, dwars door natuurgebieden, bossen, heide, kleine dorpen en stille landschappen.
Ik ga het niet snel doen.
Niet als sportieve uitdaging.
Niet om te presteren.
Ik wil het lopen zoals ik het leven steeds meer probeer te leven: aandachtig.
In kleine etappes van ongeveer 10 tot 15 kilometer per dag. Soms twee dagen achter elkaar, met een overnachting onderweg. Daarna weer naar huis, voordat ik later opnieuw een stukje van het pad oppak.
Misschien past dat eigenlijk precies bij deze levensfase. Niet alles in één keer hoeven doen. Vertrouwen dat je ook verder komt wanneer je vertraagt.
Ik wandel graag alleen. De stilte helpt mij om te voelen wat vaak overstemd raakt in het dagelijks leven. Tijdens het wandelen ontstaat ruimte. Gedachten zakken wat meer naar de achtergrond en gevoelens krijgen soms vanzelf een plek.
Maar tegelijk weet ik ook hoe waardevol het kan zijn wanneer iemand een stukje met je meeloopt.
Daarom ontstond langzaam het idee van:
Op pad met MariekesMood
Tijdens delen van deze tocht nodig ik mensen uit om mee te wandelen. Niet omdat er iets opgelost moet worden, maar omdat wandelen soms helpt om dichter bij jezelf te komen.
Er mag gesproken worden, gelachen, gehuild en gezwegen.
En soms lopen we gewoon naast elkaar.
De afgelopen jaren heb ik in mijn werk steeds opnieuw gezien hoe helend echte aandacht kan zijn. Iemand die een stukje met je meeloopt zonder oordeel.
Ik weet nog niet precies wat deze tocht mij gaat brengen. Misschien hoeft dat ook niet. Misschien is juist dát de uitnodiging van wandelen: dat niet alles vooraf vast hoeft te liggen.
Alleen de volgende stap. En daarna nog één.
Loop je mee?
Een halve dag: € 35
Een hele dag: € 60
Bekijk ook mijn andere blogs:
Wanneer levend verlies verlies wordt
Soms wordt levend verlies werkelijk verlies. In deze persoonlijke afscheidsbrief aan Elin schrijven haar opa en oma over liefde, hoop, machteloosheid en de diepe sporen die een klein meisje achterlaat. Een verhaal over afscheid nemen en over een liefde die blijft bestaan.
Mien Grunniger Laand
Na opnieuw een aardbeving in Groningen komen oude gevoelens van spanning en machteloosheid terug. Een persoonlijk verhaal over de impact van de gaswinning, de veerkracht van Groningers en de liefde voor het land dat ondanks alles blijft dragen.
Levend verlies als grootouders
Onze kleindochter Elin ligt opnieuw in het ziekenhuis. Voor de derde keer een hersenvliesontsteking. Vandaag wordt ze voor de derde keer aan haar bolletje geopereerd. We kennen haar na een half jaar als een klein, dapper meisje dat al zó vaak gevochten voor haar jonge leven. Als opa en oma willen we dragen, troosten, overnemen. Ruilen, de pijn wegnemen, de angst verzachten. Maar het enige wat we kunnen doen, is er zijn. We zien bij onze zoon en schoondochter de rek er een beetje uit gaan. En we zijn zo verschrikkelijk machteloos. De vermoeidheid en het verdriet worden zichtbaar. Ze proberen sterk te blijven, maar soms lukt dat gewoon even niet meer. Levend verlies betekent dat je blijft hopen, zelfs als het bijna niet meer lukt. We voelen hun zorgen, hun angst, hun hoop. En de liefde voor Elin, ons prachtige meisje.
Fijn dat je er bent.
