Onze kleindochter Elin ligt opnieuw in het ziekenhuis. Voor de derde keer een hersenvliesontsteking. Vandaag wordt ze voor de derde keer aan haar bolletje geopereerd. We kennen haar na een half jaar als een klein, dapper meisje dat al zó vaak gevochten voor haar jonge leven. Als opa en oma willen we dragen, troosten, overnemen. Ruilen, de pijn wegnemen, de angst verzachten. Maar het enige wat we kunnen doen, is er zijn. We zien bij onze zoon en schoondochter de rek er een beetje uit gaan. En we zijn zo verschrikkelijk machteloos. De vermoeidheid en het verdriet worden zichtbaar. Ze proberen sterk te blijven, maar soms lukt dat gewoon even niet meer. Levend verlies betekent dat je blijft hopen, zelfs als het bijna niet meer lukt. We voelen hun zorgen, hun angst, hun hoop. En de liefde voor Elin, ons prachtige meisje.