[ Leven met levend verlies ]
Op 23 april werd onze kleindochter geboren: ELIN
Na een zwangerschapsduur van 27 weken en 3 dagen. Drie maanden te vroeg. De eerste dagen leefden we tussen hoop en vrees, want Elin was erg ziek. Gelukkig sloeg de antibiotica aan en knapte ons kleine meisje op. Van afscheid nemen tot vieren dat ze van de beademing mocht: alles maakten we mee met bijbehorende emoties.
De grootste pijn is de pijn van je kinderen zien. Het verdriet over de vragen waarmee ze te maken krijgen die gaan over leven en dood. Onze machteloosheid is niet te beschrijven.
Nu is Elin bijna vier weken. En het klopt wat ze zeggen: 2 stappen vooruit, 1 achteruit. Het blijft spannend. Maar we stralen van trots als vandaag weer het bericht komt dat de antibiotica opnieuw gestopt mag worden en Elin weer zelf ademt. Hoewel het afwachten blijft hoe Elin op zal groeien, wordt er nu al onmetelijk van haar gehouden.
Bekijk ook mijn andere blogs:
Op pad met MariekesMood
Op pad met MariekesMood is een wandelreis door natuur en leven. Van Delfzijl naar Goirle wandel ik het Natuurpad, in kleine etappes en met ruimte voor stilte, ontmoeting, coaching en samen oplopen.
Wanneer levend verlies verlies wordt
Soms wordt levend verlies werkelijk verlies. In deze persoonlijke afscheidsbrief aan Elin schrijven haar opa en oma over liefde, hoop, machteloosheid en de diepe sporen die een klein meisje achterlaat. Een verhaal over afscheid nemen en over een liefde die blijft bestaan.
Mien Grunniger Laand
Na opnieuw een aardbeving in Groningen komen oude gevoelens van spanning en machteloosheid terug. Een persoonlijk verhaal over de impact van de gaswinning, de veerkracht van Groningers en de liefde voor het land dat ondanks alles blijft dragen.
Fijn dat je er bent.
