[ Afscheid van onze Elin – De liefde blijft ]
Mijn speech tijdens de uitvaart:
Lieve Lars en Nadia,
Onze Elin is er niet meer. Een heel kort zinnetje dat de lading bij lange na niet dekt. Het zegt namelijk niet hoe vol ons hart zit van jullie en van Elin. Het zegt ook niets over de wanhoop en de machteloosheid die we voelden als opa en oma Woef Woef. Hoe vaak we niet dachten: Laat ons dit dragen, niet jullie. Maar dat kon niet. Het zegt ook niets over hoe jullie leefden tussen hoop en vrees, en hoe we zagen hoe jullie kracht heel voorzichtig wat minder werd. En het zegt al helemaal niets over het zien van de niet te verzachten pijn als je kind worstelt met het meest ondenkbare verlies. Tenslotte zegt ook niets over wat jullie voor haar waren. Iedere dag opnieuw met een enorm liefde, die groter was dan angst. De veiligheid die jullie haar boden was zo groot….. al haar vitale functies waren veel beter als ze bij jullie lag. Jullie waren haar wereld. En we zijn zo enorm trots op jullie! Nee, het zegt alleen dat onze Elin er niet meer is.
Lieve Finn en Jip
Jullie zijn zulke lieve, trotse grote broers. De afgelopen weken haalde ik jou, Finn een paar keer uit school. Je kwam met een tekening voor Elin. Thuis bleek dat je iedere dag met een tekening voor je zusje thuis komt. Er ligt een hele stapel waar mama een boek van gaat maken. En toen Elin drie weken thuis was, wat waren jullie blij! Jullie hebben haar ook een beetje geplaagd, zoals grote broers horen te doen. De schrik in je oogjes, Finn, toen je hoorde dat Elin dood zou gaan, zullen we niet vergeten. En ja lieve Finn, het is heel jammer.
Lieve Elin,
De afgelopen maanden hebben we je een beetje mogen leren kennen. Je werd als piepklein kaboutertje geboren. Slechte momenten werden afgewisseld met goed momenten. Bekend was dat je heel anders zou gaan opgroeien dan de meeste kinderen. Wat we van jou geleerd hebben, is dat je niet perfect hoeft te zijn om eindeloos geliefd te zijn. Vandaag nemen we met een groot hart vol verdriet ook afscheid van jouw lijfje. Het lijfje dat de afgelopen week in de familiewieg die jouw overoma, oma Baard, en ik hebben bekleed. (En waar Finn ons nog mee hielp) De wieg, waarin ik zelf al als baby lag, stond op je te wachten. We maakten het en stopten hoop in iedere knip, en liefde in iedere steek. Onze liefde heb je gevoeld, onze hoop bleek helaas tevergeefs. Jij hebt onnoemelijk veel liefde gebracht. En verbinding over de generaties heen. Die liefde blijft. Je blijft een onderdeel van ons verhaal. Ga een kus en een knuffel halen bij opa Baard, en speel maar lekker met Tess. We houden van je en gaan je heel erg missen.
❤️Elin Bootsma❤️
23-04-2025 28-11-2025
zaal Elin
Bekijk ook mijn andere blogs:
Op pad met MariekesMood
Op pad met MariekesMood is een wandelreis door natuur en leven. Van Delfzijl naar Goirle wandel ik het Natuurpad, in kleine etappes en met ruimte voor stilte, ontmoeting, coaching en samen oplopen.
Mien Grunniger Laand
Na opnieuw een aardbeving in Groningen komen oude gevoelens van spanning en machteloosheid terug. Een persoonlijk verhaal over de impact van de gaswinning, de veerkracht van Groningers en de liefde voor het land dat ondanks alles blijft dragen.
Levend verlies als grootouders
Onze kleindochter Elin ligt opnieuw in het ziekenhuis. Voor de derde keer een hersenvliesontsteking. Vandaag wordt ze voor de derde keer aan haar bolletje geopereerd. We kennen haar na een half jaar als een klein, dapper meisje dat al zó vaak gevochten voor haar jonge leven. Als opa en oma willen we dragen, troosten, overnemen. Ruilen, de pijn wegnemen, de angst verzachten. Maar het enige wat we kunnen doen, is er zijn. We zien bij onze zoon en schoondochter de rek er een beetje uit gaan. En we zijn zo verschrikkelijk machteloos. De vermoeidheid en het verdriet worden zichtbaar. Ze proberen sterk te blijven, maar soms lukt dat gewoon even niet meer. Levend verlies betekent dat je blijft hopen, zelfs als het bijna niet meer lukt. We voelen hun zorgen, hun angst, hun hoop. En de liefde voor Elin, ons prachtige meisje.
Fijn dat je er bent.
