Over Marieke
Voor wie mij beter wil leren kennen, hier een kijkje in mijn leven:
Ik woon in Bedum in een heerlijk huis met Freddie, mijn man. Onze drie kinderen zijn inmiddels volwassen en we hebben ook vier kleinkinderen.
Verder wonen Mazzel en Boffer, twee labradors, bij ons.
Ik houd erg van wandelen, vooral in de natuur. Langs het Noordzeestrand kan ik uren lopen.
In de jaren 90 werkte ik als verpleegkundige op de verloskunde van het UMCG. Daar maakte ik regelmatig mee dat het niet alleen een roze wolk was op de kraamafdeling. Moeders kunnen ziek zijn, baby’s worden soms te vroeg geboren. Ouders krijgen te maken met het verlies van hun toekomstbeeld als de baby niet helemaal gezond op blijkt te groeien of wanneer hun kindje overlijdt. Ik begeleidde deze ouders en ontving daar dankbaarheid voor terug, ondanks hun verdriet.
Van 2003 – 2016 werkte ik als leerkracht in het basisonderwijs. Op de Vlint en de Feniks in Groningen merkte ik dat er weinig ruimte is voor rouw- en verlieservaringen voor kinderen op school.
Tijdens en na de opleiding verlieskunde die ik volgde in 2011-2012, ben ik gestart met rouwgroepen. Het ging hier om kinderen van wie de ouders gescheiden zijn. Ik vond het mooi om te zien wat er gebeurde. Kinderen begrepen elkaar en voelden met elkaar mee. Ze hadden het gevoel minder alleen te zijn.
“Er was geen ruimte om aandacht voor de omstandigheden van de kinderen te hebben.”
Het onderwijs was toen zo prestatiegericht dat er geen ruimte was om aandacht voor de omstandigheden van de kinderen te hebben. Daarom besloot ik uit het onderwijs te gaan en een praktijk te starten, Keer-tij, rouw- en verliesbegeleiding.
In die tijd werd ik ook politiek actiever. In 2018 ging ik voor de Tweede Kamerfractie van de SP werken omdat ik hoopte daar te kunnen bijdragen aan veranderingen. De rouw- en verliesbegeleiding raakte op de achtergrond.
In 2023 realiseerde ik me dat ik lokaal meer kan betekenen voor kinderen en jongeren in Groningen. Zij krijgen teveel voor hun kiezen, zeker in het aardbevingsgebied. Dat heeft grote gevolgen voor de toekomst van onze provincie.
Daarom begon ik opnieuw met rouw- en verliesbegeleiding. Ditmaal onder de naam: MariekesMood.
Bekijk ook mijn andere blogs:
Levend verlies als grootouders
Onze kleindochter Elin ligt opnieuw in het ziekenhuis. Voor de derde keer een hersenvliesontsteking. Vandaag wordt ze voor de derde keer aan haar bolletje geopereerd. We kennen haar na een half jaar als een klein, dapper meisje dat al zó vaak gevochten voor haar jonge leven. Als opa en oma willen we dragen, troosten, overnemen. Ruilen, de pijn wegnemen, de angst verzachten. Maar het enige wat we kunnen doen, is er zijn. We zien bij onze zoon en schoondochter de rek er een beetje uit gaan. En we zijn zo verschrikkelijk machteloos. De vermoeidheid en het verdriet worden zichtbaar. Ze proberen sterk te blijven, maar soms lukt dat gewoon even niet meer. Levend verlies betekent dat je blijft hopen, zelfs als het bijna niet meer lukt. We voelen hun zorgen, hun angst, hun hoop. En de liefde voor Elin, ons prachtige meisje.
MariekesMood bestaat 2 jaar – Rouwpraktijk in beweging
Twee jaar MariekesMood: van rouwpraktijk tot gids voor rust, stilte en groei. Over dankbaarheid, familieopstellingen en nieuwe stappen.
Een familiewieg vol hoop voor Elin
Terwijl Elin nog in het ziekenhuis lag, maakten haar overgrootmoeder en oma de familiewieg opnieuw klaar. Met een naaimachinenaald van een eerdere generatie werd een veilige plek voorbereid voor nieuw leven. Een verhaal over vijf generaties, hoop en de kracht van familiebanden.